Kargeha Asfaltê ya TTM - Hilberînerê Amûrên Têkelkirin û Vegerandina Asfaltê yê Profesyonel ji sala 2004an vir ve.
Amûrên avakirinê beşek girîng a pêşkeftina binesaziya nûjen in, lê gelo we qet meraq kiriye ku ev makîneyên mezin çiqas dikarin li ser rêyên giştî bimeşin? Bersiv ne ewqas rasterast e ku hûn difikirin. Di vê gotarê de, em ê faktorên ku diyar dikin ku amûrên avakirinê dikarin li ser rêyan çiqas bixebitin, bikolin û têgihiştinên hêja ji bo peymankar û rêvebirên projeyan peyda bikin.
Amûrên avakirinê, wek buldozer, kran û ekskavator, ji bo karên taybetî li ser şantiyeyên avakirinê hatine çêkirin. Lêbelê, ev makîne pir caran hewce ne ku ji cîhekî bo cîhekî din werin veguhastin, ku li vir pirsa karanîna rêyan dikeve dewrê. Ji bîr mekin ku ne hemî amûrên avakirinê ji bo karanîna dirêj a rêyan hatine çêkirin, û sêwirana wan roleke girîng dilîze ka ew çiqas dikarin bi ewlehî li ser rêyên giştî bixebitin.
Yek ji faktorên sereke yên ku bandorê li ser dirêjahiya ajotina alavên avakirinê li ser rêyan dike, rêziknameyên hikûmetê ne. Li piraniya welatan, di derbarê giranî, mezinahî û celebê wesayîtên ku destûr tê dayîn li ser rêyên giştî de rêziknameyên hişk hene. Mînakî, li Dewletên Yekbûyî, Rêveberiya Rêyên Federal (FHWA) rêbernameyan ji bo wesayîtên mezin û zêde giran destnîşan dike. Ev rêzikname pir caran demjimêr û rêyên ku alavên avakirinê dikarin bikar bînin sînordar dikin, ewlehiya giştî misoger dikin û zirara binesaziyê kêm dikin.
Giranî û mezinahî faktorên girîng in di destnîşankirina dirêjahiya ajotina alavên avahîsaziyê li ser rêyan de. Piraniya rêyên giştî sînorên giraniyê hene da ku pêşî li zirara li ser rê û piran bigirin. Derbaskirina van sînoran dikare bibe sedema pirsgirêkên avahîsaziyê û qezayên potansiyel. Wekî din, alavên mezintir dibe ku destûrên taybetî û eskortan hewce bikin, ku ev dikare dema xebata wan li ser rêyan hîn bêtir sînordar bike.
Fikarên jîngeh û ewlehiyê jî di wê yekê de rolek dilîzin ku alavên înşaetê çiqas dirêj dikarin li ser rêyan bimeşin. Makîneyên giran gemarî derdixin û deng derdixin, ku ev dikare li deverên bajarî bibe sedema nerehetiyê. Wekî din, ewlehiya bikarhênerên din ên rê di rêza yekem de ye. Ji ber vê yekê, alavên înşaetê pir caran bi demên taybetî yên rojê ve sînordar in ku trafîk siviktir e, wek serê sibê an êvarên dereng.
Ji bo zêdekirina karîgeriyê û pabendbûna bi rêziknameyan re, divê peymankar dema ku alavên avakirinê li ser rêyan dixebitînin, li gorî baştirîn pratîkan tevbigerin. Ev jî di nav xwe de digire:
Nimûneyên ji cîhana rastîn dikarin têgihiştinên hêja li ser ka alavên avakirinê çawa li ser rêyan têne bikar anîn peyda bikin. Mînakî, di dema projeyên binesaziyê yên mezin de, wekî çêkirina otoban an jî tamîrkirina piran, alavên avakirinê pir caran hewce ne ku mesafeyên dirêj rêwîtiyê bikin. Di rewşên weha de, peymankar bi rayedarên herêmî re ji nêz ve dixebitin da ku destûrên pêwîst bistînin û piştrast bikin ku bi hemî rêziknameyan re lihevhatî ne.
Di encamê de, dema ku alavên avakirinê dikarin li ser rêyan bimeşin ji hêla tevlîheviyek faktoran ve tê bandor kirin, di nav de sînorkirinên rêziknameyî, sînorkirinên giranî û mezinahî, û fikarên jîngeh û ewlehiyê. Bi têgihîştina van faktoran û pabendbûna bi baştirîn pratîkan, peymankar dikarin operasyonên xwe baştir bikin û bicîhanîna daxwazên qanûnî misoger bikin. Ji bîr mekin, ewlehî û karîgerî divê her gav pêşîniyên sereke bin dema ku makîneyên giran li ser rêyên giştî têne xebitandin.